thfanfictiedonthitme

Startspot.nl

Als startpagina - Bij je favorieten - Eigen startpagina

Dating

» Meer dating!

Aanmelden

Bekijk of de naam nog vrij is en registreer de naam:

.startspot.nl

Overzicht

Wilkommen!!!

Wilkommen!!!

Hoi, Ik ben Kayleigh. Op deze site komt mijn Tokio Hotel FanFictie verhaal over mijn Th-buddy Stacey. xD. Ze heeft aan mijn kop gezeurd totdat ik het zou doen. xD Nouja, de hoofdpersoon heet dus Stacey en ze is 16. In het echt is Stacey 12 maarja boeiend. Hier is ze 16. Ze wordt mishandeld door haar vader. Ik hoop dat jullie er een hoop plezier van hebben ;)

Hoofdstuk 1

Ik schrok wakker. Waar was ik? Oh gelukkig: op mijn eigen kamer. Ik keek op mijn wekker. 6.50 u. tien minuten voordat hij af zou gaan. Ik zette hem vast af en stond met moeite op. Deed het gordijn open en sloop op mijn tenen naar de badkamer. Met mijn rug naar de spiegel gekeerd ging ik naar binnen bang om mezelf te zien. Voorzichtig en voetje voor voetje liep ik naar de spiegel. Nog steeds omgekeerd. Ik durfde het niet. Echt niet. Na vijf minuten mezelf moet in te hebben gesproken keek ik even. Heel snel, maar ik zag het wel. Mijn gezicht. Het was verschrikkelijk. Een blauw oog. Een beurse neus en een gescheurde lip. Zo kon ik toch niet naar school!!! Ik pakte een washandje en makte hem nat. Voorzichtig waste ik mijn gezicht. Zo goed als dat ging met de pijnlijke plekken. Toen kleedde ik me aan en sloop stilletjes naar beneden. Hoopend dat ik mijn vader niet wakker maakte. Ik maakte een boterham voor tussen de middag en een voor op de fiets, pakte mijn tas, haalde mijn fiets uit de schuur en zorgde dat ik zo snel mogelijk weg was. Op de fiets dacht ik er pas weer aan dat ik er niet uitzag. Make-up had ook niet geholpen. Integendeel het had het alleen maar erger gemaakt! Ik fietste eerst naar mijn vriendin: Judith. Toen ik aanbelde was ik bang dat Judith zou gaan vragen wat er gebeurd was. Snel verzon ik nog even een smoes. De deur ging open en....

Hoofdstuk 2

De deur ging open en de broer van Judith stond in de deuropening. Oh geweldig dat had ik echt nodig. Hij staarde me aan alsof ik geen kleren aan had. Ik keek langs hem heen en vroeg waar Judith was. Hij reageerde niet en ik vroeg het iets harder nu. Hij schrok op en maakte plaats om me erlangs te laten. Ik zei dat ik liever buiten wachtte. Hij deed de deur dicht en even later kwam Judith naar buiten. Ze keek me verschrikt aan en vroeg wat er aan de hand was. Ik zei dat mijn vader gisteren dronken was geweest. En toen ik ook nog is te laat thuiskwam van de film was hij in woede uitgebarst. Hij had me geslagen en geschopt tot ik bewusteloos op de grond viel. Hij was naar boven gegaan en op zijn bed in slaap gevallen denk ik, want toen ik 2 uur later weer bij kwam was hij niet meer beneden. Ik was naar boven gestrompelt mezelf in mij pyjama gehesen en in slaap gevallen. Nadat ik dit allemaal aan Judith had verteld sloeg ze een arm om me heen. Ja Judith begreep me. Zei was de enig de me begreep. Verder had ik niemand. Mijn moeder was overleden. En sindsdien zat mijn vader aan de drank. Ontmoedigd gingen Judith en ik naar school. Ik was doodsbang voor wat de leraren zouden zeggen. En nog banger voor wat de leerlingen zouden zeggen. Die etterbak van een Michel zal er wel weer een grapje van maken. We kwamen aan bij de school en Michel stond ons met de jongens die hij vrienden noemde, ofterwel stomme meelopertjes die om alles lachten wat hij zei, al op te wachten.

Hoofdstuk 3

MIchel stond ons dus op te wachten. We probeerden erlangs de school in te komen maar dat lukte niet. Michel keek me aan. Ik bereidde me voor op de vlaag domme opmerkingen en het hatelijke gelach. En ja daar kwam het. "Heej Stace. Heb je weer lopen slaapwandelen? Dat doe je toch altijd?" Ja dat was mijn eerste smoes geweest. Slaapwandelen. Ik heb het de rest van mijn schoolleven aan moeten horen. Nu dus nog. Judith zei boos dat ze weg moesten gaan en ons met rust moesten laten. Natuurlijk luisterden ze daar niet naar. Michel ging gewoon vrolijk verder met domme opmerkingen maken. "Ben je in je slaap soms tegen de muur aangelopen ofzo? Je zit onder de blauwe plekken!" Ik was het zat. Zoo zat. Ik voelde een woede in me opborrelen. Het kookte. En zonder dat ik er bij nadacht gaf ik hem een stomp op zijn neus. Hij stond even verbaasd te kijken en greep toen naar zijn neus. Ik was weggerend. Judith rende me verbaasd achterna. Eenmaal bij de trappen keek ik op mij rooster. Het 1e uur Duits. Gelukkig een vak waar ik niet zo bij hoefde na te denken. Duits was mijn favoriete vak. Ik was er ook heel goed in. Judith had ook Duits en samen liepen we naar het lokaal. We zaten al even te wachten toen de lerares binnenkwam. Ze was heel aardig. Iedereen werd stil. Ze ging vooraan de klas op een stoel zitten en zei tegen ons dat we nieuwe leerlingen hadden. Iedereen was gelijk geboeid en keek naar haar. Ze liep naar de deur en zei iets in het Duits. Waarom Duits? De lerares kwam de klas weer in en even later ging de deur weer open. Eerst kwam een nogal indrukwekkende coupe naar binnen. En toen het lichaam van een jongen met zwart haar dat alle kanten opstond. Hij liep naar de lerares en zei geen woord. Ik had het idee dat mijn hart stil stond. Dat was.....Dat was.... Bill Kaulitz!!! Er kwam nog iemand naar binnen. Een knul met dreadlocks en een petje. Die herkende ik ook meteen: Tom Kaulitz. Ik wist zeker dat ik eruitzag alsof ik net een lijk had gezien. Maar wie verwacht dat dan ook? Bill en Tom op je school!! Ik had hier altijd van gedroomd en het was eindelijk waar!! Ik was zo in gedachten dat ik niet doorhad dat Judith me aanstootte. Ik schrok op en keek haar aan. Zei gebaarde iets dat waarschijnlijk zoiets betekende als: OMG!!! Ik richtte mijn blik weer op de jongens en Bill begon te praten........

Mededelinkje!!

Heej!!! ff een mededelinkje tussendoor!! Nou het zit zo: Ik vind het een beetje onhandig schrijven.... Ik bedoel niemand zegt iets. Ik vertel wat zei zeggen en ik heb volgens mij nog niks tussen deze: "...." haakjes gezet. Nou daar ga ik verandering in brengen!! Is waarschijnlijk ook iets makkelijker lezen ;P. Ohja ook vind ik het een beetje onhandig al iik steeeds 'lerares' moet schrijven. Dus bij deze de lerares heet: Manon. En ze vind het niet erg dat de leerlingen haar bij haar voornaam noemen. Als je te lui was om dit niet te lezen en gewoon verder ging met het volgende hoofdstuk en er vervolgens geen reet meer van begreep, dan is dat lekker je EIGEN schuld!! Ik zet dit niet voor niks neer natuurlijk!! xxx Kaylegih (webmiss)

Hoofdstuk 4

Bill begon dus te praten. Gelukkig dat ik zo goed was in Duits. "Hoi allemaal, ik denk dat jullie mij allemaal wel kennen" grijnsde hij, "voor degene die mij niet kennen: ik ben Bill Kaulitz." Iedereen staarde hem nog steeds aan. Tom was er ondertussen ook bij komen staan. Hij steldde zich ook voor. Nog steeds in het Duits. "Nou ik denk dat jullie mij ook wel kennen. Ik ben Tom Kaulitz." WORD VERVOLGD

Vervolg Hoofdstuk 4

Ik ben Tom Kaulitz." Het trutje uit de klas, Shelly, stak haar hand op. "Ja?" zei Manon. "Waarom zijn ze hier?" vroeg Shelly op haar suikerzoete toontje. De jongens keken niet begrijpend. Logisch ook want ze konden geen Nederlands. Manon vertaalde het en Tom legde uit: "We hebben even vakantie van de band. Geen optredens, tours of opnames meer voor een tijdje. Dus nu komen we hier naar school." Shelly keek hem medelevend aan. Waarom wist ik niet want ik snapte heel haar manier van denken niet. "Zo, zoek maar een plekje uit, jongens!" zei Manon vrolijk. Er was nog een plekje naast mij en een naast Shelly vrij. Ik staarde naar de grond. Want ik realizeerde me net dat ik er natuurlijk niet uitzag met al die blauwe plekken en wondjes! Ik hoopte vurig dat ze niet naast mij gingen zitten. Maar valse hoop! Even later hoorde ik de stoel naast me naar achteren schuiven en er ging iemand zitten. Ik keek voorzichtig opzij en ik zag Bill zitten. Tom zat naast Shelly, die hem gefacineerd aanstaarde.

Hoofdstuk 5

De les begon. En het was eingenlijk best gezellig. Maar ik staarde naar mijn schoenen. Ik wilde absoluut niet dat Bill mijn gehavende gezicht zag. Na een poosje het Duitse gepraat aangehoord te hebben, voelde ik een duwtje tegen mijn bovenbeen. Ik keek opzij. Nog steeds met mijn gezicht naar de grond gericht. Het was Bill. Hij had een opgevouwen kladbriefje in zijn hand onder de tafel. Hij stak het me toe en ik pakte het aan. Ik vouwde het geluidloos open. Er stond in het Duits: Hoi, hoe gaat het? Ik glimlachte. Hij was nog geen uur op deze school en hij begon nu al met briefjes rondsturen. Ik pakte mijn pen van tafel en schreef onder de tekst: Goed, met jou? Eigenlijk was dat gelogen. Maar ik kon moeilijk zeggen dat ik mishandeld was door mijn vader. Ik gaf het briefje terug en hij las het. Zo waren we tot het einde van de les bezig met briefjes schrijven.

Hoofdstuk 6

De dagen gingen voorbij..... Op de een of andere manier voelde ik me steeds iets beter. Mijn vader stopte met slaan. Ik zag hem bijna nooit. Niet dat ik dat nou zo erg vond. Elke dag met Duits kwam Bill naast me zitten. We schreven dan de hele les briefjes naar elkaar. HET VOLGENDE HEEFT MIJN VRIENDIN STACEY GESCHREVEN (EN IK HEB DE SPELFOUTEN ER EEN BEETJE UITGEHAALD xD): Ik zag dat hij nog iets op een briefje scheef er stond op : Heb je zin om na school nog iets leuks te doen. Ik keek hem aan en zag dat hij rood werd De schooldag vloog voorbij en ik wachtte op Bill bij het fietsenhok , ik vroeg aan hem: ''Wat wil je gaan doen?'' Hij antwoordde:'' Euh..misschien naar de film?'' Ik voelde dat mijn hart een sprongetje van geluk maakte.''Oke is goed'' Toen ik mijn fietsleutel in mijn fiets wou steken zag ik dat mijn band lek was ''Oh nee heah!'' riep ik. Bill grijnsde en zei: '' Nu moet je bij mij achterop'' Ik bloosde en stamelde:''Nou vooruit dan, als je me maar niet laat vallen!'' Ik stapte bij hem achterop en de fiets begon gevaarlijk te slingeren. ''Hou me maar vast'' Riep hij lachent ''Euuhh maar''stamelde ik ''Doe nou maar ''zei hij lachend.Ik deed mijn armen om zijn middel en was zelf verbaasd van wat ik deed. Ik voelde dat Bill kippevel kreeg en lachtte stiekem. ''We zijn er '' zei hij , Bill probeerde af te stappen maar ik had mijn armen nogsteeds rond zijn middel.''Euhmm...Sorry stamelde ik en ik werd rood.Ik zag dat hij ook rode wangen kreeg. Er volgde eem stilte van 2 seconden.Toen vroeg ik maar :''Naar welke film gaan we?'' ''Jij mag kiezen'' zei hij . ''Naar een griezelfilm'' zei ik met een grijns.''Ok maar welke?''Vroeg hij met een glimlach op zijn gezicht. ''Naar Saw 4!'' riep ik ''Is die film niet een beetje te eng?'' vroeg Bill. ''Nee hoor!'' zei ik lachend. Toen we eindelijk in de zaal zaten merkte we dat de film al bijna begon.We zochten snel ons plekje op en plofte neer op de stoelen.''Hehe''zei ik.''Eindelijk zitten we.'' Ik zag dat Bill de helft van zijn popcorn al op had en ik vroeg:''Heb je honger?'' Bill zei met volle mond; Jahh! Ik moest lachen.De film begon en ik vond hem toch wel een beetje eng.Toen er opeens een man zijn hoofd eraf werd gehakt gebeurde het.Mijn hand ging ineens naar Bill zijn hand''Uh..Sorry '' stamelde ik. maar tot mijn verbazing voelde ik dat Bill in mijn hand kneep.Als het niet zo donker was geweest in de zaal zou ik zeker weten dat hij aan het blozen was.Toen de film was afgelopen en we naar buiten liepen voelde ik Bill zijn hand rond mijn middel glijden.

Hoofdstuk 7

NOG STEEDS VAN STACEY: Ik keek hem aan en zag dat hij bloosde.Hij pakte me bij mijn schouders en zei : Ik vind je mooi Stacey,heel mooi. Ik keek diep in zijn bruine ogen en zag dat hij het meende.''Ik..ik vind jou ook mooi ''ik zag dat hij bloosde.En voor ik het wist raakte onze lippen elkaar.Ik voelde zijn tongpiercing en kreeg er kippenvel van [Op de goed manier] Bill voelde dat blijkbaar en sloeg zijn handen om mij middel.ik trok me terug en vroeg aan Bill:''Gaat dit niet een beetje snel?'' ''Euh.. ja misschien wel'' zei hij,en het leek of hij teleurgesteld was.Ik vond het wel een beetje zielig,dus gaf ik hem een kusje op zijn neus.Ik zag dat hij lachte.''Zal ik je naar huis brengen?'' zei Bill. ''Is goed , als je maar niet zo gaat slingeren.'' Hij grijnsde en zei :''Nou... dat weet ik nog zo net niet'' ''We zijn er'' zei ik toen we voor mijn huis stonden.''Ik vond het heel erg gezellig.'' zei ik ''Ik ook.''zei hij.''Misschien kan ik morgenochtend met je mee fietsen naar school.'' zei Bill.''Oke maar een vriendin van mij fietst ook mee.'' ''Oke zei hij.'' Ik wou mijn hand uitsteken maar dacht toen dat dat veel te soft was. Ik gaf hem dus maar een knuffel. Ik voelde ineens dat hij me optilde. ''Wat doe je nou'' zei ik met een grijns op mijn gezicht.''Is een verassing.'' zei hij. We fietste het bos in en Bill zei :''Vanaf hier kan ik niet verder fietsen,we moeten lopen''.Ik sprong van zijn fiets af en voelde dat hij mijn hand pakte.We liepen door de bosjes en allerlei takken met stekels kwamen tegen mij benen aan. Toen voelde ik dat hij stil stond.''Zijn we er?''Vroeg ik.''Jep''zei Bill met een glimlach.''Ah kt'' zei ik en ik wees naar mijn been ''Ooh sorry''zei Bill''ik wist niet dat je een driekwarts broek aan had.'' ''Misschien moet je het even afspoelen in het meertje'' zei hij.''En dan ga jij me er zeker in gooien?!'' Riep ik.''Echt niet,ik zweer het.'' en hij spuugde door 2 vingers.''Oke vooruit dan maar'' zei ik en liep naar het meertje toe. Achter me hoorde ik ineens voetstappen en voor ik het wist had Bill me opgepakt. Ik sputterde tegen en zei lachend:''Neee! niet doen '' hij gooide me in het water en sprong me daarna achterna.Even later zei hij:''Mijn kleren beginnen zwaar te worden,vind je het erg als ik mijn shirt uit doe?'' Ik bloosde en zei:''Nee hoor.'' hij deed zijn shirt uit en gooide het naar de kant. Ik keek ongeveer nog een halve minuut naar zijn buik en Bill vroeg toen:''Ben je er nog?'' Ik schrok en zei :''Euhmm.. Sorry!'' Bill lachte en begon me toen achterna te zwemmen.Op het begeven moment voelde ik de grond niet meer. ''Hllpp! '' riep ik lachend'' Bill zwom naar me toe en zei :''Houd me maar vast''Hij grijnsde Ik deed mijn benen om zijn middel en zat ongeveer 2 centimeter van zijn gezicht vandaan.

Hoofdstuk 8

NOG STUKJE VAN STACEY: De vlinders gierden door mijn lijf en ik zag Bill stralen.Ik voelde zijn ademhaling sneller worden en fluisterde in mijn oor : Ich liebe dich.'' Mijn hart maakte een sprongetje en ik kreeg kippevel.Bill drukte me dicht tegen zich aan. Ik fluisterde in zijn oor :''Ich liebe dich auch.'' Ik voelde iets hard worden in zijn broek en Bill grijnsde.''Ik heb het koud,zullen we eruit gaan?'' Bibberde ik. ''Is goed.'' zei Bill. Toen we op de kant lagen zei ik:''Eigenlijk zijn beroemde mensen hetzelfde als iedereen.'' Bill zei:'''Jij begrijpt me'' Hij plukte een paar grasprietjes uit de grond en ging verder:''Heel veel meisjes wilde verkering met me omdat ik beroemd ben, maar bij jou voel ik dat niet,volgens mij vind jij mij cht leuk'' Ik werd rood. Ik voelde dat hij dichterbij kwam liggen en ik sloeg mijn ene arm om zijn middel en de andere lag op zijn knt. Hij lachte breed uit.

Hoofdstuk 9

MIJN STUKJE xD: Na een tijdje wilde ik naar huis. We liepen het stuk door het bos weer naar de fiets. En Bill nam me achterop. Hij bracht me weer naar huis. Eenmaal voor de deur zocht ik de sleutel die ergens in mijn zak moest zitten. Ik deed de deur open en kletste nog even met Bill. Wat ik niet doorhad was dat mijn vader thuis was!! Even later galmde het door de gang: "WIE IS DAT?!" Ik schrok me rot en Bill ook zo te zien. Mijn vader kwam op me af en rukte me bij de deur weg. De deur werd dichtgeslagen en Bill stond waarschijnlijk verbaasd op de stoep. Tijd om hierover na te denken had ik niet want mijn vader begon me te slaan en te schoppen waar hij me maar raken kon. Ik smeekte hem om op te houden. Maar hij was helemaal uit zijn fatsoen. Ik rook tussen de klappen door een alcoholwalm die waarschijnlijk uit zijn mond kwam. Hij had gedronken.... alweer. Wat ik niet wist was dat Bill nou op de stoep stond! Hij was zo verbaasd dat hij niet in staat was weg te lopen. Hij hoorde me schreeuwen en werd ongerust. Hij probeerde de deur open te rukken maar dat ging niet. Hij duwde op de bel. Maar het enige wat veranderde was dat hij me nog harder hoorde schreeuwen. Hij bonsde op de deur. Mijn vader werd er alleen maar woester van. Ik schreeuwde dat hij weg moest gaan. Dat werkte natuurlijk al helemaal niet. Bill schreewde zo hard mogelijk: "NEEJ IK LAAT JE NIET IN DE STEEK!!!" Hiervan moest ik alleen nog maar harder huilen. Hij gaf om me!! Ondertussen zocht Bill wanhopig naar een plek om het huis binnen te komen. Hij had Tom al een sms'je gestuurd waarin stond dat hij onmiddelijk moest komen. Uiteindelijk kwam hij bij het keukenraam. Met alle goede hoop die hij nog over had probeerde hij het open te rukken. Dat ging niet. Er zat een klem aan de binnenkant. Bill dacht na. Hij mest dat huis in! Hij mest haar redden! Hij nam een aanloopje en sloeg het raam in. Met veel gerinkel van glas spatte het uit elkaar. Het kon hem niks schelen wat de buren van hem dachten. Hij klom door het kapotte raam, stapte over het glas er liep naar de gang waar het gegil vandaan kwam. Hij rukte de gangdeur open en rende naar me toe. Hij probeerde mijn vader van me weg te houden maar dat lukte niet. Even later ging de gandeur weer open. Tom kwam binnen. Buitenadem dat wel. Hij was waarschijnlijk ook via het keukenraam gekomen. Met zijn tweeen rukten ze mijn vader van me los. Deze bleef als een slap hoopje op de grond liggen. Ik was ondertussen in het hoekje van de gang gekropen. Waarom? Waarom moest dit MIJ nu weer overkomen? Had ik eindelijk iemand die om me gaf, gebeurde er dit! Wat moesten ze wel niet denken? Bill en Tom kwamen naar me toe. Ze probeerde me op te tillen maar ik stribbelde tegen. Ik wilde het niet. Mijn wereld die eindelijk een beetje kleur kreeg werd weer zwart. Bij de tweeling en dan vooral bij Bill, voelde ik me veilig, en nu dit........

Hoofdstuk 10

......Ik zat op de bank. De twins hadden me zover gekregen dat ik even rustig ging zitten. Ze hadden me overgehaald te vertellen wat er aan de hand was en ik had het hortend en stotend vertelt. Ze aankijken durfde ik niet. Ze hadden het verhaal zonder me te onderbreken aangehoord. Toen ik klaar was met vertellen wachtte ik. Het was stil. Uit de gang klonk wat gerommel maar de deur bleef dicht. "1 ding weet ik zeker", zei Tom uiteindelijk, "Hier moet iets aan gedaan worden." Bill stemde hiermee in. Ik knikte. Tom stond op. Hij liep naar de gang. Waarschijnlijk ging hij kijken hoe het met mijn vader ging. Bill en ik zaten alleen in de huiskamer. Het was stil, alweer. Toen voelde ik twee warme armen om me heen. Twee troostende armen. Ik kon het niet meer houden en snikte het uit in Bill's armen. Troostend wiegde hij me heen en weer....

Hoofdstuk 11

Tom kwam weer terug. "Bill, kan je even helpen om hem naar boven te dragen?" vroeg hij. Ik vertelde waar mijn vaders kamer was en Bill en Tom vertrokken naar boven. Ik bleef alleen achter. In mijn hoofd gingen allerlei dingen om. Wat wilden Bill en Tom er bijvoorbeeld aan gaan doen? Gingen ze de kinderbescherming bellen ofzo? Dat leek me sterk. Ik hoorde wat gestommel en daarna de trap die kraakte. Bill en Tom kwamen weer binnen. Het was ondertussen bij zessen. "Nou, ik denk dat we maar is naar huis moeten gaan." zei Bill. Ik schrok op. Gingen ze weg? Lieten ze me alleen met mijn vader? "Moet je nog wat spullen pakken?" vroeg Tom. Voor het eerst deze avond keek ik hem aan. Wat bedoelde hij? "Ja je gaat met ons mee." zei Bill, alsof hij wist wat ik bedoelde. "Je dacht toch niet dat we je hier achterlieten?" vroeg Tom. Ik schudde mijn hoofd en ging naar boven om wat spullen te halen. Toen ik klaar was hadden Bill mijn jas al en had Tom een taxi gebeld. Eenmaal op weg voelde ik me opeens doodmoe. Ik had het idee dat ik kilometers gelopen had. Langzaam vielen mijn ogen dicht. Toen ik bijna in slaap viel zei de chauffeur dat we er waren. Snel stapten we uit en liepen naar een groot huis. Bill stak de sleutel in het slot en opende de deur. Het was een mooi huis. Maar daar lette ik niet echt op. Ik was te moe. "Waar moet ik slapen?" vroeg ik. Bill en Tom keken elkaar aan. "Daar hebben we nog niet over nagedacht." "Hebben jullie geen logeerkamer?" steldde ik voor. "Nou nee." zei Bill.

Hoofdstuk 12

"Oh.." zei ik. "Dan ga ik maar op de bank slapen." zei ik woord voor woord zodat ze zouden begrijpen wat ik bedoelde. Ik zag dat Bill een raar trekje rond zijn mond had. Tom begon te lachen. Hij schaterde het uit. Bil zei zenuwachtig: "Wil iemand wat..eh... te drinken???" "Doe maar cola." zei ik even zenuwachtig. Tom liep lachend naar de bank en stortte zich daarop neer. WORDT VERVOLGD..... xD

Vervolg Hoofdstuk 12

Toen iedereen iets te drinken had zaten we maar een beetje op de bank. "Waar moet ik nou slapen?" vroeg ik. "Je zal bij een van ons op de kamer moet slapen." zei Bill. "Ze mag bij jou op de kamer!" zei Tom gelijk, met een veelbetekenende blik op Bill. Ik werd rood. "Oke." zei Bill. Ik werd nog roder als dat kon en knikte, ten teken dat ik het goed vond. Of ik het goed vond? Ik vond het perfect!! *** Het was al laat. Bill had mijn koffers al naar boven gesjouwd en ik stond in zijn badkamer mijn tanden te poetsen. Ik waste mijn gezicht en droogde het af. Snel keek ik of er niemand in de buurt was en schoot mijn pyjama aan. Ik kroop vast in het tweepersoonsbed, ja ik moest bij Bill in bed omdat er geen logeerbed, matras of zelfs slaapzak aanwezig was. Niet dat ik dat erg vond natuurlijk!! Ik werd overspoeld door vermoeidheid en sloot mijn ogen. Ik was al een beetje weggesukkeld toen ik de deur zachtjes open en dicht hoorde gaan. Bill waarschijnlijk. Even later voelde ik het dekbed verschuiven. Hij ging ook liggen. Ik voelde me warm worden en mijn vermoeidheid was ineens verdwenen. Ik opende mijn ogen en draaide me naar Bill toe. Ik kreeg even een schok toen ik zag dat hij ook naar me keek. Hij glimlachtte en ik glimlachtte terug. Hij zei welterusten en sloot zijn ogen. Ik probeerde ook te slapen en viel uiteindelijk in een diepe slaap.**** De volgende dag werd ik wakker. Ik lag op mijn buik en voelde iets op mijn rug. Ik draaide voorzichtig om en zag tot mijn grote verbazing Bill's arm om me heen! Ik moest glimlachen toen ik dat zag. Hij lag nog lief naast me te slapen. Zonder hem wakker te maken pakte ik mijn ochtendjas en liep naar de keuken, waar de geur van iets verbrands uit kwam.

Hoofdstuk 13

Ik liep dus de keuken in. Tom stond achter het fornuis. Daarvandaan kwamen grote grijze walmen. "Lukt het?" vroeg ik. Hij draaide zich geschrokken om. "Nou eh.. Nee." Hij stond er nogal klungelig bij te kijken. Ik schoot in de lach en liep naar hem toe. Op het fornuis stond een pan. Met iets wat waarschijnlijk ei met spek was. Het was helemaal zwartgeblakerd. Ik trok een gezicht en zette het fornuis uit. "Zet is een raam open." vroeg ik. Tom liep naar het raam en zette het open. Ondertussen was Bill ook komen kijken. "Wat is hier aan de hand? Wat ruikt hier zo afschuwelijk?" "Tom heeft geprobeerd om te koken, maar dat is een beetje verkeerd gegaan." zei ik. Ik liet hem het verbrande ei zien. Bill lachte en sloeg Tom op zijn schouder. "Ach, het ziet er onwijs smakelijk uit hoor broertje!!!" "Als of jij zo goed kan koken" antwoordde Tom "En ik ben nog steeds 10 minuten ouder!" vervolgde hij met een glimlach op zijn gezicht. "Zal ik maar gewoon een boterham maken??" vroeg ik. INSPIRATIE OP!!! WORDT VERVOLGD!!

Hoofdstuk 14

Hier een nieuw stukje, hij is wat langer dan de andere omdat ik zolang niet gepost heb ;) Na het ontbijt, dat uit boterhammen bestond, gingen de jongens samen met Georg en Gustav naar de studio om te repeteren. Ik ging niet mee en besloot om de stad in te gaan. Bill had mij zijn pinpas voor een keertje geleend dus dat kwam mooi uit. Ik nam de tram naar het centrum en liep wat rond. Soms ging ik een winkel binnen, maar veel leuke kleren waren er niet. Het was al tegen 4 uur toen ik besloot om wat te gaan drinken. Voorzien van een milkshake zat ik op een bankje toen er een jongen aan kwam. Hij ging naast me zitten. “Hallo, wat doe jij hier zo alleen?” vroeg hij. “ Ik zit.” zei ik droog. Ik had hier nu geen zin in. Waar bemoeide hij zich mee? “Jij bent toch veel te mooi om zo alleen zonder vriend hier te zitten?” ging hij door. “ Ik heb al een vriend.” antwoordde ik kortaf. Wie dacht hij nu dat hij was? Teleurgesteld stond de jongen op en liep hij weer weg. Ik gooide de verpakking van mijn milkshake weg en liep weer verder. Om half 5 ging ik weer naar huis. Ik had ondertussen wel een paar leuke kleren en schoenen gescoord. Mijn voeten deden onwijs zeer en vermoeid ging ik in de tram zitten. De tram stopte en ik stapte uit. Het laatste stukje naar huis moest ik lopen. Het begon ondertussen al donker te worden dus ik stapte flink door. Ik schrok, ik hoorde wat ritselen. Schichtig keek ik om me heen. Niks te zien. Ik zal het me wel verbeeld hebben, althans dat hoopte ik. Ik ging automatisch wat sneller lopen. Weer een ritsel. Weer keek ik om. Nu zag ik een schim. Ik wist het zeker. Een onheilspellende angst bekroop me. Ik draaide me om en rende weg. Zonder ook maar om te kijken. Buiten adem en met het gevoel dat mijn benen eraf vielen kwam ik thuis aan. Snel maakte ik de deur open en sloeg hem dicht. Dat ging met zo’n geweld dat er een gezicht om de deuropening heen keek. Bill. Blij rende ik op hem af en omhelsde hem. “Bill” snikte ik, “Bill, ik heb je gemist.” Bill stond verbaasd in de gang en streelde mijn haar. “Stil maar, ik ben er toch weer. Wat is er aan de hand?” Hij nam me mee naar binnen en ik vertelde stotterend het verhaal. Bill sloeg zijn arm om me heen en Tom zat maar een beetje te zitten. Snel maakte ik me los uit de omhelzing. “Ik…eh.. Ik ga maar naar bed.” zei ik. De jongens knikten en ik liep naar boven. Morgen was het een uitslaap dag. De band had een dag vrij. ’s Middags zouden we nog wat leuks gaan doen met zijn allen. Eenmaal in mijn bed viel ik als een blok in slaap. De volgende dag was het een uitslaap dag. De band had een dag vrij. ’s Middags zouden we nog wat leuks gaan doen met zijn allen. Langzaam werd ik wakker van een geluid. Ik deed loom mijn ogen open en keek recht in het gezicht van Tom. Ik slaak een gilletje en zit gelijk rechtop, waardoor ik Tom weer een kopstoot geef. “Jemig Tom!!” schreeuw ik “Ik schrik me dood!!” Tom wrijft over zijn hoofd. “Sorry, ik wilde je nog niet wakker maken, je lag daar zo lief te slapen.” Ik kijk Tom raar aan en zorg dat mijn deken echt goed om me heen ligt. Ik heb namelijk alleen maar een nachthemd aan. “Maarehh.. We gaan zo eten…” zegt Tom. Hij loopt rood aan en schuifelt naar de deur. Als ik zeker weet dat hij weg is glip ik uit bed en kleed me aan. Ik doe mijn make-up en ga naar beneden. Georg en Tom zitten achter de playstation en Bill en Gustav aan de tafel. Ik ga naast ze zitten en doe wat cornflakes en melk in mijn schaaltje. “Tom liet je schrikken hoorde ik?” vroeg Bill. Ik knikte. “Toen ik wakker werd zag ik hem. En dan schrik je toch wel!!” zei ik. Gustav lachte.

Tussendoor

SORRY SORRY SORRY SORRY Dat ik voor het laatst eeuwen geleden gepost heb :( Ik had gewoon geen tijd. Niet dat dat een goed excuus is maar goed. Ff wat anders nu; Ik heb het idee dat het verhaal een beetje vervelend leest als ik de tijden steeds verander (tegenwoordig, verleden), dus bij deze maak ik er verleden van. Na het weekend komt er een nieuw stukje.. Aangezien ik er deze week niet meer ben. Ga op vakantie...

Hoofdstuk 15

Hier dan eindelijk het langverwachte stukje xD Ik zal proberen wat vaker te posten en elke dag wat te schrijven. Hij is niet zo lang :( We zaten in de auto. Op weg naar de bowlingbaan. Zelf hield ik daar niet zo van. Maar dat kwam denk ik meer door het feit dat ik het gewoon niet kon. Georg zat achter het stuur, aangezien hij de enige was met een auto tot zijn beschikking. Tom zat hevig te headbangen op het ritme van zijn Hip-Hop muziek. Bill en Gustav zaten te discuseren over wie beter kon bowlen. Terwijl ik het allemaal een beetje zat te bekijken bedacht ik me iets. Ik had nog helemaal geen tijd gehad om Judith te bellen. Ze zal wel denken: lekkere vriendin is dat. Vanavond zal ik haar wel bellen. Na een poosje stopten we voor een groot gebouw. Met lichtgevende neonreclame stond er: "Beps Bowlingbaan!". We gingen naar binnen. Daar was het aangenaam koel. Samen liepen we naar de balie. "Wat kan ik voor u doen?" vroeg een meisje van nog geen 16. "Een bowlingbaan graag..." zei Georg. Logisch eigenlijk. Na betaald te hebben gingen we een deur door. Toen kwamen we in een kamer, of nee hal is beter, met een stuk of 12 bowlingbanen. "Nummer 5 is voor ons!" riep Tom. Het was niet heel erg druk. Er waren een paar andere banen bezet maar dat was nog niet eens de helft. Toen het eerste potje afgelopen was gingen we wat drinken (ik was 4e, Georg laatste, Gustav 3e, Bill 2e en Tom had dus gewonnen). Achter de bar stond een man van gemiddelde leeftijd die ons nogal onvriendelijk vroeg wat we wilden drinken. We waren, allemaal voorzien van een drankje, naar de andere mensen die aan bowlen waren aan het kijken. Plots zag ik iets. Daar op baan 10, dat was die jongen die op het bankje naast me kwam zitten. Blijkbaar had hij mij ook gezien want hij lachte en gaf me een knipoog. Ik keek snel de andere kant op.

SORRY AGAIN *GESTOPT*

Wat ben ik toch goed in beloftes nakomen *not* Daarom stop ik met posten. Ik ga eerst zelf het verhaal afschrijven en dan post ik het weer. Dus het kan wel ff duren... Nogmaals SORRY

Hoofdstuk 16

Hmmm.. Het verhaal is nu niet af, maar ik kan mezelf weer motiveren om te schrijven :) En ik MOEST dit stukje gewoon posten xD . Blijkbaar had hij mij ook gezien want hij lachte en gaf me een knipoog. Ik keek snel de andere kant op. Voor het bowlen moesten we natuurlijk van die rare 'bowlschoenen' aan, dus die ging ik maar snel halen. Met de hele groep liepen we naar de baan. "STRIKE!!!" Tom sprong blij in het rond. Gustav zuchtte; "Joepie, Tom heeft zijn 25e strike voor vanavond". Ik schoot in de lach. "Ik heb wat te drinken gehaald!!" zei Bill, die nu ook aan komt lopen. "BILL IK HEB EEN STRIKE GEGOOID!!" riep Tom. "Wauw! Dat had je nog niet gedaan bedoel je??"Bill zette te glazen cola neer op het tafeltje bij de baan. Nadat we nog een paar keer gebowld hadden was het alweer tijd om weg te gaan. Iedereen pakte zijn jas en we liepen richting de uitgang. "AUUUU SCHEISSE!!!" Bill hupte op en neer voor de deur van de bowlingbaan. Geschrokken keek de rest om. "Wat is er??" vroeg Georg. "Mijn voehoeeet!" kermde Bill, "Ik stootte hem tegen de deur." "Slim!!" zei iedereen in koor. Toen Bill er zeker van was dat zijn voet nog aan zijn been zat en we op weg naar huis waren, wat overigens wel uren leek te duren, pakte Bill mijn hand vast. Ik keek hem aan en hij glimlachte. Ik glimlachte terug. Er was een veld, vol met zonnebloemen. Ze leken tot kilometers ver te reiken. Ik keek om me heen. Het was stil. Heel stil. Opeens, vanuit het niets hoor ik een gil. Ik schrik me dood en draai me geschrokken om. Daar ,tussen de zonnebloemen, zag ik mezelf staan. Ik was niet alleen. De jongen van het bankje en de bowlingbaan hield me vast. Hij kuste mijn andere ik, maar die stribbelde tegen. Ik wilde ernaartoe rennen. Maar dat ging niet, ik was aan de grond vastgeplakt. Nog een gil. Maar nu niet van de andere ik. Badend in het zweet schoot ik overeind. Waar was ik?? Niet meer in het zonnebloemveld. Gelukkig. Wat was dit voor rare droom? Ik wreef in mijn ogen. In het bed naast me lag Bill nog vredig te slapen. Het angstige gevoel maakte plaats voor iets heel anders. Iets moois. Ik ging weer liggen. Toch maar proberen wat te slapen. De volgende morgen moest de band weer repeteren. Dit keer bleef ik thuis. Ik had hoofdpijn en wilde even alleen zijn. Tom, Georg en Gustav waren al naar buiten gelopen. Bill kwam naar me toe. "Dag" zei hij. "Dag" zei ik. Hij zakte naast me op de bank. Voorzichtig bracht hij zijn hoofd wat dichter naar dat van mij. Hij kuste me, ik gaf me over aan zijn zoen. Na een paar seconden, die wel uren leken, maakte hij zich los. "Dag" zei hij nog een keer."Dag" zei ik weer. "I love you!!!" Klonk er door de woonkamer. Jakkes, dacht ik, niet weer zo'n zoete dramafilm en ik zapte door. Er was weer eens niks op tv dus zette ik hem maar uit. Stilte. Wat een hoop stiltes eigenlijk. Vermoeid ging ik op de bank liggen. Ik sloot mijn ogen. Er was een veld, vol met zonnebloemen. Ze leken tot kilometers ver te reiken. Ik keek om me heen. Het was stil. Heel stil. Opeens, vanuit het niets hoor ik een gil. Ik schrik me dood en draai me geschrokken om. Daar ,tussen de zonnebloemen, zag ik mezelf staan. Ik was niet alleen. De jongen van het bankje en de bowlingbaan hield me vast. Hij kuste mijn andere ik, maar die stribbelde tegen. Ik wilde ernaartoe rennen. Maar dat ging niet, ik was aan de grond vastgeplakt. Nog een gil. Maar nu niet van de andere ik. -PETS- Ik schoot overeind. Weer die droom.. En wat was dat geluid geweest?? Langzaam stond ik op. -PETS- Weer dat geluid. Een angstig gevoel bekroop me. Ik liep naar de keuken, daar kwam het geluid vandaan. Ineens hoorde ik een keihard gerinkel, alsof er glas breekt. Ik schrok me dood en bleef als verstijfd staan. De keukendeur werd opengezwaaid en in de deuropening stond dezelfde jongen als van het bankje, dezelfde jongen als van de bowlingbaan. Hij kwam naar me toegerent en greep me vast. Voordat ik kon gillen werd er een doekje tegen mijn neus geduwd. Ik rook een vage alcohol lucht. Toen werd alles zwart....

Hoofdstuk 17

Tis nog steeds niet af, maar omdat gaby het vroeg nog een stukje x] Bill Pov: Ik draaide de sleutel om in het slot. "We zijn er weer!!" riep ik. Geen reactie. "Misschien ligt ze even op bed?" zei Tom. "Zou kunnen. Ik ga wel even kijken." zei ik. Ik liep naar boven, maar hoorde Georg nog net zeggen: "Jemig wat heb ik een honger!!" Ik grinnikte. Stilletjes deed ik de slaapkamerdeur open. Niks. Er lag niemand in bed. Wat vreemd. Misschien in de badkamer. Ik klopte op de badkamerdeur. Geen reactie, de deur zat niet op slot. Heel zachtjes deed ik de deur open. Ook al niemand. "OMG!! WAT IS HIER GEBEURD!!!" Ik draaide me vliegensvlug om en rende naar beneden. De rest stond allemaal in de keuken. "Wat is er aan de hand?" vroeg ik. Dat bleek een overbodige vraag toen ik de keuken goed bekeek; overal lag gebroken glas. Dat kon toch niet?? Zou Stacey? "Kijk hier! Een brief!!" Gustav had een brief in zijn handen. Zijn ogen werden groot toen hij het las. Moet je horen: Tokio Hotel. Ik heb Stacey Ga haar niet zoeken, anders doe ik haar wat aan. Wacht op de instructies. Ze komen vanavond om 24.00 precies. Schakel de politie niet in. Verbouwereerd staarden we naar het papier. Het drong als eerste tot mij door wat er was gebeurd. "ONEE!! Wat zou hij met haar gaan doen? Wat zou hij van ons willen? Misschien is ze.. Nee daar mogen we niet aan denken!" "Bill?! BILL!!" Ik schrok op uit mijn paniekaanval. 23.45 Met zijn allen zaten we op de bank. Naast de telefoon. Zo zaten we al een kwartier. Niemand zei iets. Georg kuchte. "Wie gaat zo de telefoon opnemen?" vroeg hij. "Ik.&" deelde ik mee. "Nee Bill, jij scheldt degene aan de andere kant van de lijn toch alleen maar uit. Laat mij het maar doen!" zei Tom. Ik hoorde aan de stem van mijn broer dat ik hier beter niet op in kon gaan. 24.00 *TRINNGGG* Gelijk zat iedereen weer rechtop. Ik greep naar de hoorn, maar Tom was me voor.

Poll

Wat vinden jullie ervan?

Bekijk de resultaten

Linkjus!!!

Hier wat linkjes. Wil je er zelf bij? Zet het in de shout! Het zijn een beetje heel erg de zelfde als op mijn andere sites maar dat maakt me geen bal uit! Heb je er problemen mee dan heb je lekker pech!! xD

Nog een paar leuke sites

Niks met th maarja, boeiend!!!

Door Kayleigh i.s.m thfanfictiedonthitme.startspot.nl
Hosting en scripting door: MPlay.nl
Er staan 23 links op deze pagina.
Opmerkingen of suggesties?